Vooraf: Deze blog schreef ik donderdag al in Oslo, vervolg van mijn reis beschrijf ik binnenkort.

Na een rustig weekend in Trondheim, met veel sneeuw en een koude winterwandeling, deze week nog één echte werkdag.

Maandag op bergschoenen, richting de universiteit, daarna in het lab op de sloffen verder. Het enorme universiteitsgebouw was bijna verlaten, maar in mijn lab wordt nog hard doorgewerkt. En ondanks afwezigheid van mijn begeleider maak ik me, met wat hulp van een Turkse medestudent, nog wat nieuwe technieken eigen. Te voet terug naar huis en genoten van de zon en de dikke sneeuwlaag in Trondheim, begin van mijn stralende Paasvakantie!

Dinsdagochtend vroeg weg, het eerste stuk vanuit Trondheim niet met de trein zoals gepland. Een deel van het spoor is namelijk weggeslagen door een modderlawine, en die lawine heeft al 3 weken geleden plaats gevonden, slechts zo'n 8 uur nadat ik zelf bij aankomst in Noorwegen over dat stuk spoor heb gereden (bizar toeval nr. 1).

Maar de 1.5 uur durende busrit is de moeite waard, echte snelwegen zijn er niet in dit stuk Noorwegen, dus met een niet al te grote vaart rijden we door het bergachtige winterwonderland. De bus stopt letterlijk naast de trein, dus overstapafstand bedraagt slechts enkele meters.

De treinrit gaat richting Lillehammer, en na eerst nog wat kilometers door de sneeuw verdwijnt deze langzaam uit het landschap. In Lillehammer is de sneeuw overal weg behalve op de Olympische skipiste boven de stad. Vanuit Lillehammer weer verder met een bus richting Oslo, deze keer door geplande werkzaamheden. Na een reis van totaal 8 uur sta ik eindelijk op Oslo Sentralstasjon.

In Oslo in de namiddag een eerste stadsverkenning onder een strakblauwe hemel en echte lentezon (bij wel maar ongeveer 3 graden). De eerste indruk: veel mooie moderne gebouwen, druk verkeer, veel bedelaars en veel toeristen, een echte wereldstad. Daarbij vind ik hier eindelijk een Noorse supermarkt met een redelijk groot assortiment, hier kan je zelfs risotto rijst kopen, dat is me in Trondheim nog niet gelukt.

De volgende dag vroeg op om de stad in meer detail te verkennen. Met een boot ga ik naar het schiereiland Bygd?y, bij het aanleggen kraakt er nog een druk laagje ijs, maar weer bij een strak blauwe lucht. Op het schiereiland allerlei musea, die bijna allemaal een ding gemeen hebben: schepen. Ik begin chronologisch bij het Vikingschipmuseum, drie bijzondere schepen die zo'n 1000 jaar onder grafheuvels hebben gelegen.

Na deze schepen even tijd om in de buitenlucht te genieten, met mijn Oslo Pass toch ook nog maar een kort bezoekje aan het Norsk Folkemuseum (openlucht museum). Een hoogtepunt hoort hier hoort de staafkerk uit 1200 te zijn. Maar die is volledig bedekt in de steigers en plastic, gelukkig kan je met een helm de steigers op en een beetje zien van deze typische houten, Noorse kerk.

Na dit korte bezoekje verder naar een museumschip van slechts zo'n 100 jaar terug: de Fram. Dit is een zeer degelijk schip waarmee een groep avontuurlijke Noren rond 1900 dwars door het ijs van de Noordpool is gedreven. Een paar jaar later bracht dit schip de Noor Amundsen aan de rand van Antarctica, en vervolgens wist hij ook als eerst met honden en sleeën de Zuidpool te bereiken. Na dit robuuste schip nam ik nog een kijkje in het museum gewijd aan de vlotten waarmee Thor Heyerdal de Atlantische and Pacifische Oceaan wist over te steken. Het ontwerp van de vlotten is gebaseerd om oude Egyptische en Peruaanse ontwerpen respectievelijk.

Heyerdal wilde met zijn vaartochten aantonen dat de mensheid ook in oude tijden theoretisch al de oceanen zou hebben kunnen bedwingen. Na al deze avonturen verkende ik aan het begin van de avond nog het Vigeland park. Een stadspark met ruim 200 beelden van één kunstenaar: Gustav Vigeland. Hij heeft mensen, en vooral paren of groepen mensen in allerlei bijzondere realistische en minder realistische houdingen weten vast te leggen.

's Avonds in het drukke hostel nog leuk kennis gemaakt met een Italiaanse wiskunde studente uit Bergen en een Amerikaan die 8 maanden Engelse les geeft in Zuid-Spanje om ‘Europa te zien'.
Vandaag tijd voor de overgebleven hoogtepunten in Oslo, allereerst het Nationale Museum met het bekendste schilderij van Noorwegen: ‘De Schreeuw' van Munch. Daarna naar het zeer moderne opera gebouw in de haven, een soort Opera House als in Sydney. Alleen is dit gebouw in de wat geabstraheerde vorm van een ijsberg en kan je over het hele dak lopen. Ik vond vooral de binnenkant is indrukwekkend.

Ik sloot de dag af in het Nobel Peace Centre. Een museum over de Nobel Prijs voor de vrede, die elk jaar in Oslo in wordt uitgereikt. Het museum is erg hip, er zijn vooral veel schermen. Maar de grootste verassing hier is dat ik opeens ‘hallo Nico' hoorde. De Wageningse unihockeyster Martine bleek net gearriveerd in Oslo op bezoek bij een vriendin. Ook zij hadden besloten om net op dit tijdstip naar het Nobel museum te gaan (bizar toeval nr. 2).

Net nog even de dag van vandaag en morgen doorgesproken met de Amerikaan. Hij gaat morgen met de boot een van de bekende fjord op, en ik ga morgen met bussen en treinen op weg naar de tweede en laatste stad op mijn trip: Ålesund.

Daarover meer na het weekend. Voor nu zoals de Noren me deze week voortdurend toewensen: God Påske/Vrolijk Pasen!