De laatste keer stopte ik met schrijven op de laatste avond in Oslo tijdens mijn paastrip. Vrijdagochtend om half 8 vertrok de vervangende bus uit Oslo naar het noorden. Tussen een hoop ski's propte ik mijn backback weer in de touringcar. Na 2 overstappen was het tijd voor een nieuw treintraject. Ik zou verder reizen naar Åndalsnes over een van de mooiste treintrajecten van Noorwegen, aldus Lonely Planet. En inderdaad, anderhalf uur lang reed ik door het Raumadal, het decor bestond uit een woest meanderende rivier, enorme rotswanden en overal een flink pak sneeuw met een stralende lucht.

In Åndalsnes weer een overstap naar een bus, maar dat was wel een overstap van ruim 4 uur. Dus ik moest ik me die tijd in dit dorpje aan het uiteinde van een fjord zien te vermaken. Eerst op deze Lang Fredag (Goede Vrijdag) zowaar een bezoek aan een kapel, maar dan wel in een treinwagon, waarschijnlijk de enige kapel ter wereld in een trein, zelfs het kruis was gemaakt van spoorrails. Daarna een flinke wandeling gemaakt rondom het dorp. Praktisch de hele wandeling sneeuwde het en had ik weinig uitzicht, totdat ik na ruim 2 uur weer op het station aankwam. De zon kwam weer helemaal terug. Toen heb ik in de glazen veranda van het station toch nog een tijdje zitten genieten van de zon en het uitzicht op de fjord.

Daarna kwam de laatste busrit van deze lange reisdag richting Ålesund, en dit was misschien nog wel het hoogtepunt. Na alle plaatsnamen met een ‘å', een kort lesje Noors, deze letter is absoluut geen ‘a', het is hier de laatste letter van het alfabet en je spreekt me uit zoals de ‘o' in het Engelse ‘more'. Maar goed, de busrit ging langs de oevers van de fjord, waarin de besneeuwde bergen mooi spiegelden.

Bij aankomst in Ålesund snel naar het hostel, wat eten klaargemaakt en kennis gemaakt met twee van de weinige gasten in dit hostel. Aan het eind van de avond hebben we - tegen beter weten van de noorderlichtvoorspellingen in -nog even in het stadpark een kijkje genomen, maar behalve een mooie sterrenhemel was er helaas geen noorderlicht te zien.

De volgende dag heb ik Ålesund verkend, eerst naar het Jugendstilmuseum. De vissersstad is namelijk vooral bekend door de mooie Jugendstilarchitectuur in de hele stad, nadat de volledig houten stad in 1904 verwoest werd bij een brand is de stad in 3 jaar tijd in steen weer opgetrokken. En begin vorige eeuw bouwde men graag sierlijke Jugendstilpanden. Na dit museum 3 km gelopen richting het Atlantische aquarium op de westelijke punt van de eilanden waarop Ålesund ligt. Hier een aantal mooie grote aquaria met vissen die voorkomen aan de Noorse kust en een hoop gezinnen met kinderen op deze paaszaterdag. Dankzij dit educatieve uitje weet ik nu ook welke versgevangen vis een groep Zweedse mannen gisteren was aan het bereiden in het hostel: schol.

Na het aquariumbezoek liep ik terug richting centrum via een avontuurlijkere route door wat heuvels met ruïnes van Duitse bunkers. 's Avonds rond zonsondergang klom ik de 412 trappen op de berg nabij het stadscentrum. Helaas zaten wat wolken voor de ondergaande zon, maar de blik op Ålesund was meer dan de moeite van klimmen waard.

Paaszondag na een wat luxer ontbijt weer die 412 treden op, maar nu voor een langere wandeling over de ‘stadsberg'. Op de paden nog overal sneeuw en een keer onderuit gaan hoort er dan bij. Terug in het centrum nog even tijd voor plaatjes van allerlei mooie Jugendstil pandjes en de Hurtigruten, het ‘postschip' dat in een week langs de hele Noorse kust van zuid to noord vaart en zowel goederen als toeristen aan boord heeft.

In het begin van de middag vertrok mijn rechtstreekse bus naar Trondheim. Nou ja rechtstreeks, het kostte dan wel 7.5 uur om 250 km af te leggen, met onder meer het oversteken van 2 fjorden per ferry. Maar met mooie uitzicht, dik boek en een laptop en stopcontact in de bus vloog de tijd. Daarbij stapte na een uur rijden bij een van de talloze bushaltes mijn Trondheimse unihockeytrainer in, dus had ik ook nog wat te vertellen. Hij reisde net als veel studenten in die bus na de paasvakantie bij zijn ouders weer terug naar Trondheim. De bus werd dan ook steeds voller en gedurende het traject werden er twee extra bussen aan onze colonne toegevoegd, de busmaatschappij heeft een ‘altijd plek garantie'.
Rond half 10 's avonds was ik weer in Trondheim waar nog net zoveel sneeuw lag als toen ik 6 dagen terug vertrok.

Maandag nog een rustige laatste vakantiedag en gisteren en weer aan de slag in het lab. De zon schijnt hier de laatste dagen veelvuldig en de sneeuw is flink aan het smelten, komt de lente dan nu echt?