Een lange titel, ter introductie van een lange blog, want de afgelopen weken zaten simpelweg weer te vol om te bloggen. De samenvatting vooraf (als lekkermaker of misschien juist belemmeraar voor verder lezen): een mooie trip naar Stavanger en de omliggende natuur, een hoop feestjes, etentjes en bijzondere ervaringen met het chronische gebrek aan duisternis deze dagen.

Inmiddels drie weken terug in het Pinksterweekend heb ik een lang weekend vrij genomen voor een tocht naar het zuiden van Noorwegen, naar Stavanger, de ‘oliehoofdstad' van Noorwegen. Samen met Natali, Andrea (beide Mexicaans) en Moritz (Duits) vertrokken we donderdagavond om 11 uur met de nachttrein vanuit Trondheim tijdens, en pas de volgende middag kwamen we na 16 uur aan in Stavanger. Hier gingen we met onze gehuurde auto naar onze ‘hut' op een camping aan de rand van het centrum. Een prima hut, alleen was de eigenaar bij aankomst even afwezig, maar we zijn hadden toestemming om via het raam ‘in te breken'. 's Avonds een eerste verkenning van de mooie stad, een combinatie van wat moderne gebouwen, een grote haven met luxe schepen en talloze witten houten huizen.

De wandeling van de volgende dag was het hoofddoel van onze reis, de wandeltocht naar ‘Preikstolen', oftewel preekstoelrots. Een van de beroemdste plekken in Noorwegen. En dan hadden we ook nog een uniek warme dag uitgezocht, het was bijna 25 graden (!). Na een prachtige tocht temidden van heel veel anderen uren kwamen we aan bij de vierkante rots die 600 meter recht boven een smalle fjord uittoornt. Een unieke plek om uit te rusten, je hoogtevrees op de proef te stellen en foto's te maken, heel veel foto's...

Zondag hadden we een rijtocht gepland, langs de zuidkust. Hier een prachtige weg met een zeer gevarieerde kust, via grillige rotsen van bijna Nederlands vlak tot en met steile fjorden. Naast wat mooie kleine havenplaatjes was een strandbezoek een belangrijk onderdeel van de trip. Alleen in de Duitse reisgids van Moritz (niet eens in mijn Lonely Planet) werd melding gemaakt van 11 km zandstrand ten zuiden van Stavanger. En ook op kaarten en wegwijzers geen woord over strand, een vreemd fenomeen voor de Noren. Toch maar de gok gewaagt en langs de weg geparkeerd. Ik meende duinen en te herkennen, maar in Mexico kent men dat verschijnsel blijkbaar niet, dus de Mexicaans dames konden zich niet voorstellen dat daarachter strand zou zijn. Toch de tocht (zonder echt paden) dwars de duinen gewaagd, en de dames werden zeer blij verrast. Een prachtig (bijna volledig verlaten) zandstrand op deze zomerse Pinksterzondag. Na het strandbezoek mocht Moritz de in totaal 15 km lange autosnelweg (met een limiet van 90) weer terugrijden naar Stavanger.

Pinkstermaandag tijd om onze hut op te ruimen, auto in te leveren en nog even een mooi stuk centrum te verkennen. Het was vandaag al kouder, in korte broek viel het zowaar een beetje tegen. In de loop van de middag vertrok de trein weer terug, aan het einde van de avond (al was het uiteraard nog licht) een uur overstaptijd in Oslo. Precies genoeg tijd om Moritz (die nog nooit in Oslo was geweest) kennis te laten maken met het bijzondere operagebouw van Oslo. De volgende ochtend om 7.00 stonden we weer in Trondheim op het station. En ondanks een niet al te goede nachtrust (wel geholpen met een ooglapje en dekentje van de treinmaatschappij) stond ik rond 9.00 weer in het lab.

Na dit mooie tripje met extreem goed weer viel het weer de dagen erna even flink tegen. Op vrijdagochtend is er zowaar zelfs vroeg in de ochtend (1 juni!) een dun laagje sneeuw gevallen in Trondheim en werd het 's middags niet warmer dan 6 graden. In het daaropvolgende koude weekend zaterdagavond samen met een Zwitsers meisje en later nog wat anderen nog naar het ‘Musikfest', een klein muziekfestival in het centrum van Trondheim. 's Avonds in een gezellig kroegje gezeten, met voor ieders smaak wat té experimentele muziek, maar gelukkig hadden ze de Noorse versie van Scrable, en met het weglaten van de å, æ, ? kwamen we ook met Engelse woorden een heel eind. Toen we om half twaalf naar huis liepen, konden we genieten van de prachtige zonsondergang.

Maandag erna was het eerste van de vele afscheiden (weet geen mooie Nederlands meervoud hiervoor) van de afgelopen en komende weken. Mijn Turkse mede-student Deniz heeft zijn thesis af en verliet Trondheim, samen met de hele onderzoeksgroep lunchten we met taart (normaal wordt er helaas nooit samen geluncht). De avond erna was het wederom tijd voor een gezellig etentje met wat uitwisselingstudenten, ook voor sommigen al een afscheidsetentje, aangezien aan het eind van de week al de laatste tentamens van het semester waren. De geplande Oostenrijkse Kaiserschmarrn bleken wat ingewikkelder, aangezien de stoppen van de oven eruit vlogen. Daarvoor moest de Zwisterse waar we te gast waren even de stop vervangen bij de afwezige Noorse bovenburen, en hiervoor bleek zelfs de sleutel niet nodig, de deur daar was gewoon open. De enige aanwezige Noorse kon bevestigen dat Noren als ze maar even van huis de voordeur meestal niet afsluiten, wat een land... Het werd een gezellige en late avond, althans voor diegenen die geen tentamens meer hadden (of een flexibele planning zoals ik).

Om half twee liepen we in de schemer, donker wordt het hier voorlopig echt even niet, naar huis. En toen bleek Barbara ook nog het idee te hebben om de venus passage om 6.30 's ochtends te bekijken (ze had zelfs een eclipsbrilletje bemachtigd). Dus stond ik na 4 uur slaap al weer naast mij bed, maar helaas er zaten een paar wolken voor de zon, de moeite van het op staan en het brilletje ten spijt. Dus maar weer een paar uurtjes terug naar bed.

Vrijdag was het weer wederom erg goed, en gingen we aan het eind van de middag op initiatief van Barbara BBQ'en bij een meertje in bossen net buiten de stad.

Na een prachtige fietstocht vanuit het lab, flink bergop, vond ik de rest verzameld rondom een robuuste Noorse BBQ die daar permanent staat.. En later op de avond was er nog een openlucht feest hier op de studentencampus. Tot diep in de klaar lichte Noorse nacht (al werd het wel een beetje koud) stond iedereen gezellig buiten in het gras, totdat om 3.00 de hele zachtzinnige Noorse politie langs kwam en vriendelijk verzocht om naar huis te gaan.

Zaterdag moest ik veel schoonmaken en verhuizen. Ik moest mijn kamer uit, omdat mijn contract niet verlengd mag worden volgens de regels hier aangezien ik maar tot augustus blijf. Dus ben ik naar een onderhuurkamer verhuisd van een Azerbeidjaanse jongen op dezelfde studenten campus (om precies te zijn van nr. 22 naar 23, al is dat toch nog 200 meter lopen). Vooral de strenge schoonmaakregels (zelfs gordijnen en plafond moest gewassen) maakte dat ik de hele zaterdag druk bezig was, Nederland-Denemarken volgde ik al schoonmaken op de (Nederlandse) radio. Aan het eind van de avond was het tijd voor het grote afscheidsfeest van ESN. Met een afgeladen laatste bus ging een grote groep uitgelaten uitwisselingstudenten het centrum in. Het was een ‘write-on-your-white-t-shirt-party', de laatste kans om ‘permanente' leuke boodschap aan bekenden door te geven via een marker op elkaars witte shirts. Dus ook een van mijn oude Aktief Slip bestuursshirts moest eraan geloven, en is nu ook een herinnering aan een aantal mensen die ik hier in Trondheim heb ontmoet. Om 2 uur moeten de disco's hier de bar dichtgooien en om half drie stonden we vanuit de donkere club weer in het licht, voordat we thuis waren (te voet...) hadden we zelfs nog de zon mooi zien opkomen boven de Trondheimfjord.

Zondagavond had ik wat mensen bij mij uitgenodigd voor een spellenavond in mijn nieuwe huiskamer, die ik overigens nog maar even deel met slechts een huisgenote,die vertrek namelijk komende week. Ook maandag hebben we met diezelfde mensen nog wat spellen gespeeld, de meesten daarvan gingen later in de week rondreizen door Noorwegen. Woensdag moest ik natuurlijk de ondergang tegen Duitsland aanschouwen, samen met zeker 20 man (5 Nederlanders, hoop Duitsers en nog wat volk) keken we op een klein laptopje in een overvolle keuken. En bij het enige Nederlandse doelpunt werd er in elk geval het meest kabaal gemaakt door de handvol Nederlanders, Duitsers blijven toch wat ingetogener te reageren...

Na wat zeer lange productieve dagen op de universiteit, was het gisterenavond tijd voor een afscheidsfeestje, of in haar eigen woorden: een ‘see you soon-party' bij Marie, een Française. Na een hoop hapjes (waaronder een hoop fois gras, die ik toch maar enigszins principieel heb afgeslagen) was er wederom het idee om een van clubs in het centrum in te duiken. En aangezien ik wat dagen van 10 uur werken achter de rug had, vond ik het wel gepermitteerd om een vrijdagochtend vrij te nemen. Dus gisteren wederom een gezellig feestje met een lange wandeltocht naar huis met een mooie zonsopkomst (inmiddels om 3 u!).