English version in progress

Anderhalve week terug seinde Tjitse, een Nederlander die hier al sinds september studeert en een fervent noorderlichtjager, me in dat er een buitenkans was om Noorderlicht te zien in Trondheim. De omstandigheden moet hiervoor mee zitten, vrij hoge zonneactiviteit en een stralende hemel. Nu is het al ongeveer 2 weken stralend hier, maar op die donderdagavond was de zon ook nog eens actief genoeg om op deze breedtegraad duidelijk noorderlicht te zien. Dus zocht ik snel het grote donkere kerkhof hier in de buurt op. En ik was niet de enige, zo hier en daar verspreid stonden meerdere jagers gewapend met camera's om het noorderlicht te schieten. De lichtshow duurde maar kort, maar de boog aan groen licht tegen de sterrenhemel was zeer de moeite waard. Niet zo spectaculair als het noorderlicht op hogere breedtegraden schijn te kunnen zijn, maar toch. Helaas was ik mijn kleine statief vergeten en schoot ik mijn eerste noorderlichtplaatjes uit de losse hand. Hopelijk volgt er nog een nieuwe kans de komende tijd voor scherpere plaatjes, de tijd gaat wel dringen de nachten worden als hard korter hier, en dat verkleind de mogelijkheid.

Vorig weekend had ik me opgegeven om als ‘Hyttevakter' ofwel ‘hutvrijwilliger' in de ‘Studenterhytta' aan het werk te gaan. Hier at ik al een keer eerder pannenkoeken en als vrijwilliger kon ik dit weekend gratis mee-eten en blijven slapen, maar daarvoor zou ik eigenlijk wel aan het werk moeten in de keuken. Maar het bleek een weekend met weinig bezoekende studenten, dus mijn hulp in de keuken was eigenlijk alleen bij de afwas nodig, machine inruimen en uitruimen. De rest van tijd heb ik me al lezende, door de sneeuw wandelende (hut is op zo'n 500 hoogte in de bergen), pratende en spelende met andere bezoekers/vrijwilligers vermaakt. Op zaterdagmiddag waren er ook wat andere ‘buitenlanders' waaronder 3 Nederlanders, maar de rest van het weekend waren het vooral de hutgekke Noren (en een Zweed) die er rondhingen. Gelukkig switchen ze graag naar het Engels voor mij.

Zondagochtend heb ik nog prachtig waar kunnen nemen hoe kleine Noorse kinderen het cross-country skiën' met de paplepel krijgen ingegoten, of eigenlijk meer de strot krijgen afgeduwd. Zelfs als ze voor de derde keer gevallen en huilend in de sneeuw liggen wacht mamma net zo lang totdat ze weer op eigen kracht opstaan en verder ploeteren.
Zondagavond bezocht ik nog een Paasquizavond van ESN (Erasmus Student Netwerk) in Café M, het activiteitenhuis op de studentencampus waar ik woon. Deze quiz was georganiseerd voor de Erasmus uitwisselingsstudenten. En aan het einde was er nog tijd voor een blinde chocoladetest tussen Belgische (Cote d'Or) en Zwitserse (Lindt) chocolade. En de Zwitserse studente kon met een klein verschil als trotse winnaar naar huis, maar misschien had de Waalse student niet moeten kiezen voor koffiesmaak Cote d'Or, dan waren zijn kansen volgens mij hoger geweest. De sfeer in het activiteitenhuis beviel me goed, dus maandag ging ik er na een lange werkdag er weer even langs.

Ik heb toen lang met een Turkse electrochemie student gesproken die een promotieplek in ‘bio-electrochemie' in Nederland (bij Wetsus in Leeuwarden) heeft aangeboden gekregen en hier nog wat over twijfelde. Aangezien ik zijn eventuele begeleiders en project goed ken van mijn eigen thesis in Wageningen, hebben we hier lang over gesproken. Maar gelukkig hebben we ook nog gezellig gepraat over allerlei andere zaken. Ik had zijn vriendin gisteren al ontmoet, via de Turkse student (Deniz) waarmee ik veel samenwerk in het lab. Dus zo langzamerhand integreer in goed in de Turkse studenten gemeenschap hier, zo groot is die namelijk ook niet (ken hier nu inclusief mijn Turkse begeleider al 5 Turken...).

Omdat ik voor verdere experimenten met mijn ene bacteriesoort weer eens moest wachten op bestelde primers (stukken DNA), heeft mijn begeleider me aan het werk gezet met een extra bacterie, een fotosynthetische in dit geval. Dus hebben we deze week heel professioneel een bureaulamp geïnstalleerd in de incubator om deze mooie rode bacteriën het naar de zin te maken.

En fotosynthese beheerste mijn week nog meer. Woensdag sprak ik telefonisch met twee Wageningse professoren over een zeer uitdagende promotieplek bij Microbiologie over fotosynthetische bacteriën vanaf september. Met z'n drieën concludeerden we dat we erg enthousiast zijn over dit project. Dus vrijdagochtend heb ik ze gemaild dat ik de positie wil gaan invullen, en met die keuze van mij leken ze erg blij. Dus mijn ‘eerste baan' voor als ik terugkom is alvast geregeld, zo'n week na mijn terugkeer in Nederland mag ik direct in Wageningen voor vier jaar aan de slag als promovendus.

Woensdagavond ging ik nogmaals naar de Studenterhytta, maar nu voor een diner met de Ski og Fjell vereniging waar ik eerder al een borrel van bezocht. De skiërs en bergwandelaars hadden voor de maaltijd eerst een fotowedstrijd, met de prachtigste plaatjes die ze afgelopen winter hadden gemaakt. En ondanks de nogal Noorse vereniging ging een Iraanse student in twee categorieën er zeer verdiend met de prijs vandoor. Het eten was typisch Noors, nou ja het was pizza, en dat is hier absoluut de meest favoriet maaltijd. Aan het eind van de avond bracht de bus ons weer vanuit de gezellige hut terug naar huis.

Vrijdag stond ik nog tot half 8 ‘s avonds in het lab, omdat een experiment eindelijk wel lukte en ook gisteren (zaterdag) dook ik nog even het lab in om te kijken hoe het met mijn experiment ging. Naast alle Noorse gezelligheid, wordt er ook gewerkt, zelfs op zowel onburgerlijke als onstudentikoze tijden!